Bladerend in de werkboekjes van zijn vader, komen al die herinneringen terug aan jaren waarin de kloktijd nog niet zo dwingend was. In de tekening ‘bieten rooien, 10,5 uur ploegen’ zie je zowel de zwaarte als de poëzie van het Groningse land. Wim Biewenga spaart met opzet wel bepaalde vaktermen en werkwoorden uit in zijn toevoegingen op de papieren van zijn vader. zoals erwten zichten, ketting eggen, koeien ‘op zetten’, sloot ‘aanwallen’, bieten op ‘één zetten’, koppelloon... De vaktermen worden titels. Hij zet centraal wat Hannah Arendt ziet als primair aan het menselijk bestaan: arbeiden om te voorzien in de behoefte aan voedsel. Haver, bieten, erwten, gerst, aardappels, tarwe. Eerlijke handarbeid. Elke dag weer. Het zijn geen werkboekaantekeningen meer. Het zijn ook geen autonome kunstwerken. Het zijn co-creaties van vader en zoon. [Dr. Gerard de Kleijn]

Riki Mijling - Every Day is the Same Deze publicatie besteedt aandacht aan de meest recente ontwikkelingen in het oeuvre van Riki Mijling (Nijmegen, 1954), een kunstenaar die met minimale middelen maximale intensiteit weet te bereiken. Mijlings sculpturen wortelen in een minimalistische traditie, maar zijn allerminst afstandelijk of onderkoeld. Elk object draagt de tactiele sporen van een handeling: van lassen, slijpen of patineren. In een tijd waarin snelheid en spektakel overheersen, nodigt haar werk uit tot vertraging - en vooral ook, tot een geconcentreerde blik. In haar sculpturen en werken op papier zoekt Mijling niet naar vormen als ‘uitkomst’, maar naar een dynamisch en veranderlijk proces. Haar meerdelige sculpturen kunnen worden verplaatst en herschikt, waardoor ze zich steeds anders presenteren, afhankelijk van de omgeving en de wijze waarop de delen samenkomen. De titel Every Day is the Same – van zowel deze publicatie als van een reeks werken – klinkt als een constatering van herhaling, maar zet tegelijk scherp wat in het werk besloten ligt: niets is ooit écht hetzelfde. Deze rijk geïllustreerde publicatie bevat niet eerder getoonde, recente werken en essays van filosoof Jonathan Janssen en kunsthistoricus Antoon Melissen. In hun teksten verkennen de auteurs, elk vanuit hun eigen perspectief, hoe in schijnbare gelijkheid de kern van verandering besloten ligt. [Antoon Melissen]

Ik vind de wolk het meest schilderkundig deel van het landschap want ze verandert iedere keer. Amorf, abstract, ze reflecteert licht, het zijn alleen maar waterdruppeltjes. Ze kan oplossen. Ze is helemaal niets. Dat vind ik heel interessant, ze is alleen maar een reflectie van licht. Dan hebben we het over schilderkunst, dat is schilderen. [Sebastiaan Spit]

Ine Vermee – Light, Space, Time Ine Vermee (Tilburg, 1954) onderzoekt al ruim twintig jaar de beeldende potentie van licht en de ‘non-kleur’ wit. Haar monochroom-witte werken spelen met subtiele verschuivingen: licht, textuur en reflectie nodigen uit tot intens kijken en een directe ervaring. Deze heldere, gereduceerde beeldtaal roept associaties op met de Europese ZERO-beweging en het minimalisme van de jaren zestig en zeventig. En toch neemt Vermee een geheel eigen positie in. Haar werk rust op een sterk conceptueel fundament, maar ontvouwt zich vooral in de zintuiglijke ontmoeting met de kijker. Deze publicatie ontsluit Vermees oeuvre van de afgelopen twintig jaar en plaatst het in een bredere kunsthistorische traditie. De echo’s van het minimalisme weerklinken, maar het is de eigen invulling van het monochroom die haar werk kracht en actuele betekenis geeft. [Antoon Melissen]

The centenary of Theo Wolvecamp’s birth (1925-1992) provides a welcome opportunity for a new monograph on this highly original Dutch painter. Initially a member of the Experimental Group in Holland and Cobra, Wolvecamp forged his own path and created a unique body of work. This book features numerous previously unpublished images, mainly from private collections. It also includes little-known historical texts by Pim Brummelkamp, Leo Duppen, Ed Wingen, and others about his profound connection to nature and his often-overlooked spirituality. In addition, some of Theo’s close friends share warm reflections on his personal life. An Experimentalist in Isolation stands as a testament to the enduring relevance of Theo Wolvecamp’s work in 2025, thirty-two years after his untimely passing. [Kees Verbeek]

Theo Wolvecamp – Experimenteel in afzondering Het honderdste geboortejaar van Theo Wolvecamp (1925-1992) vormt een welkome aanleiding voor een nieuwe monografie over deze zeer oorspronkelijke, Nederlandse schilder. Aanvankelijk horend bij de Experimentele Groep in Holland en CoBrA, zocht Wolvecamp zijn eigen weg en bracht hij een eigenzinnig oeuvre tot stand. Deze uitgave bevat veel niet eerder gepubliceerd beeldmateriaal, voornamelijk uit privécollecties. Verder nauwelijks bekende, historische teksten van onder andere Pim Brummelkamp, Leo Duppen en Ed Wingen. Over zijn diepe verbondenheid met de natuur en zijn onderbelicht gebleven spiritualiteit. Tot slot een liefdevolle inkijk in zijn persoonlijk leven, verteld door vrienden van Theo. Experimenteel in afzondering laat zien dat het werk van Theo Wolvecamp anno 2025, tweeëndertig jaar na zijn plotselinge overlijden, nog steeds relevant is. [Kees Verbeek]