Bladerend in de werkboekjes van zijn vader, komen al die herinneringen terug aan jaren waarin de kloktijd nog niet zo dwingend was. In de tekening ‘bieten rooien, 10,5 uur ploegen’ zie je zowel de zwaarte als de poëzie van het Groningse land. Wim Biewenga spaart met opzet wel bepaalde vaktermen en werkwoorden uit in zijn toevoegingen op de papieren van zijn vader. zoals erwten zichten, ketting eggen, koeien ‘op zetten’, sloot ‘aanwallen’, bieten op ‘één zetten’, koppelloon... De vaktermen worden titels. Hij zet centraal wat Hannah Arendt ziet als primair aan het menselijk bestaan: arbeiden om te voorzien in de behoefte aan voedsel. Haver, bieten, erwten, gerst, aardappels, tarwe. Eerlijke handarbeid. Elke dag weer. Het zijn geen werkboekaantekeningen meer. Het zijn ook geen autonome kunstwerken. Het zijn co-creaties van vader en zoon. [Dr. Gerard de Kleijn]

Riki Mijling - Every Day is the Same Deze publicatie besteedt aandacht aan de meest recente ontwikkelingen in het oeuvre van Riki Mijling (Nijmegen, 1954), een kunstenaar die met minimale middelen maximale intensiteit weet te bereiken. Mijlings sculpturen wortelen in een minimalistische traditie, maar zijn allerminst afstandelijk of onderkoeld. Elk object draagt de tactiele sporen van een handeling: van lassen, slijpen of patineren. In een tijd waarin snelheid en spektakel overheersen, nodigt haar werk uit tot vertraging - en vooral ook, tot een geconcentreerde blik. In haar sculpturen en werken op papier zoekt Mijling niet naar vormen als ‘uitkomst’, maar naar een dynamisch en veranderlijk proces. Haar meerdelige sculpturen kunnen worden verplaatst en herschikt, waardoor ze zich steeds anders presenteren, afhankelijk van de omgeving en de wijze waarop de delen samenkomen. De titel Every Day is the Same – van zowel deze publicatie als van een reeks werken – klinkt als een constatering van herhaling, maar zet tegelijk scherp wat in het werk besloten ligt: niets is ooit écht hetzelfde. Deze rijk geïllustreerde publicatie bevat niet eerder getoonde, recente werken en essays van filosoof Jonathan Janssen en kunsthistoricus Antoon Melissen. In hun teksten verkennen de auteurs, elk vanuit hun eigen perspectief, hoe in schijnbare gelijkheid de kern van verandering besloten ligt. [Antoon Melissen]

The centenary of Theo Wolvecamp’s birth (1925-1992) provides a welcome opportunity for a new monograph on this highly original Dutch painter. Initially a member of the Experimental Group in Holland and Cobra, Wolvecamp forged his own path and created a unique body of work. This book features numerous previously unpublished images, mainly from private collections. It also includes little-known historical texts by Pim Brummelkamp, Leo Duppen, Ed Wingen, and others about his profound connection to nature and his often-overlooked spirituality. In addition, some of Theo’s close friends share warm reflections on his personal life. An Experimentalist in Isolation stands as a testament to the enduring relevance of Theo Wolvecamp’s work in 2025, thirty-two years after his untimely passing. [Kees Verbeek]

Ine Vermee – Light, Space, Time Ine Vermee (Tilburg, 1954) onderzoekt al ruim twintig jaar de beeldende potentie van licht en de ‘non-kleur’ wit. Haar monochroom-witte werken spelen met subtiele verschuivingen: licht, textuur en reflectie nodigen uit tot intens kijken en een directe ervaring. Deze heldere, gereduceerde beeldtaal roept associaties op met de Europese ZERO-beweging en het minimalisme van de jaren zestig en zeventig. En toch neemt Vermee een geheel eigen positie in. Haar werk rust op een sterk conceptueel fundament, maar ontvouwt zich vooral in de zintuiglijke ontmoeting met de kijker. Deze publicatie ontsluit Vermees oeuvre van de afgelopen twintig jaar en plaatst het in een bredere kunsthistorische traditie. De echo’s van het minimalisme weerklinken, maar het is de eigen invulling van het monochroom die haar werk kracht en actuele betekenis geeft. [Antoon Melissen]

Ik vind de wolk het meest schilderkundig deel van het landschap want ze verandert iedere keer. Amorf, abstract, ze reflecteert licht, het zijn alleen maar waterdruppeltjes. Ze kan oplossen. Ze is helemaal niets. Dat vind ik heel interessant, ze is alleen maar een reflectie van licht. Dan hebben we het over schilderkunst, dat is schilderen. [Sebastiaan Spit]

Theo Wolvecamp – Experimenteel in afzondering Het honderdste geboortejaar van Theo Wolvecamp (1925-1992) vormt een welkome aanleiding voor een nieuwe monografie over deze zeer oorspronkelijke, Nederlandse schilder. Aanvankelijk horend bij de Experimentele Groep in Holland en CoBrA, zocht Wolvecamp zijn eigen weg en bracht hij een eigenzinnig oeuvre tot stand. Deze uitgave bevat veel niet eerder gepubliceerd beeldmateriaal, voornamelijk uit privécollecties. Verder nauwelijks bekende, historische teksten van onder andere Pim Brummelkamp, Leo Duppen en Ed Wingen. Over zijn diepe verbondenheid met de natuur en zijn onderbelicht gebleven spiritualiteit. Tot slot een liefdevolle inkijk in zijn persoonlijk leven, verteld door vrienden van Theo. Experimenteel in afzondering laat zien dat het werk van Theo Wolvecamp anno 2025, tweeëndertig jaar na zijn plotselinge overlijden, nog steeds relevant is. [Kees Verbeek]

Jolanda Meulendijks - Swing De kern van het werk van Jolanda Meulendijks is zweven. Dat klinkt zeer licht, zeker voor iets kernachtigs. Het zweven is bij haar niet lichtvaardig. Er zit een verlangen in om te ontsnappen aan gewicht. Zweven leidt ook tot overzicht. Een alziende blik biedt veiligheid. Tegelijkertijd onthult het overzicht dat alles met alles verbonden is. Zowel het grote geheel van bergketens, rivieren en wouden als het kleine van beken en paden. [Olphaert den Otter]

Walk with Me - De kunst van Rob Regeer De natuur is een onuitputtelijke bron van inspiratie voor beeldend kunstenaar Rob Regeer. Tijdens zijn wandelingen door het hooggebergte en de uitgestrekte bossen van Europa ontstaan ideeën die hun weg vinden naar het doek. In Walk with Me nodigt hij de kijker uit om samen met hem deze reis te maken—een tocht door licht en schaduw, door abstracte vormen en suggestieve beelden, door een wereld waarin de natuur niet wordt gekopieerd, maar opnieuw wordt verbeeld. Zijn schilderijen roepen vragen op zonder antwoorden te geven. Ze dagen de kijker uit om dichterbij te komen, zich onder te dompelen en een eigen betekenis te vinden. Dit boek is een uitnodiging. Loop mee, kijk, voel en laat je meevoeren in de wereld van Rob Regeer.

Aaron van Erp – Suspension of Disbelief Throughout the years Aaron van Erp (Veghel, 1978) has created an impressive body of work. Not only from an artistic point of view but also because it has acquired a unique position in the art world. To highlight this position from different perspectives, this publication includes contributions from a museum director (Ron Dirven, Vincent Van GoghHuis), a gallerist (Jeroen Dijkstra, Livingstone Gallery The Hague-Berlin), a collector (Henk Pijnenburg), an art critic (Kees Verbeek), and a colleague (Henk Visch). In 2006 Aaron van Erp participated in an important exhibition titled Nederland – Duitsland at the GEM Museum of Contemporary Art (now KM 21) in The Hague. This exhibition aimed to visualise ‘the strong revival of neo-romantic, neo-realistic painting’ by linking three Dutch artists with three German artists. Together with Tjebbe Beekman and Rezi van Lankveld, Aaron van Erp’s work was displayed alongside that of Matthias Weischer, David Schnell and Martin Eder, all from – or affiliated with – the Neue Leipziger Schule. That same year legendary museum director Jan Hoet selected Aaron van Erp for the international group exhibition Sieben auf einen Streich at the newly build Marta Herford Museum (designed by architect Frank Gehry). In 2007 Wim van Krimpen, director of the Gemeentemuseum Den Haag, invited the then 29-year-old Aaron van Erp for a retrospective solo exhibition. Van Krimpen described Aaron’s style of painting as ‘otherworldly, about an odd world. Fractured memories of impossible situations. Brutal painting, fleetingly applied.’ In the years that followed (2009-2015), Aaron was invited to exhibit in galleries in London, New York, Beijing, Cape Town and Antwerp. In 2017 he reconnected with Livingstone Gallery and took part in their artist-in-residence programme, Livingstone Projects, in Berlin (2018). At that time Aaron primarily worked from Paraguay, where he created an exceptional series of large drawings that were presented in a solo exhibition at Museum Bozar, Brussels, during Art on Paper Brussels 2019. Starting in 2018 Aaron veered off in a new direction by experimenting with unprimed canvases, embracing this aspect as part of the composition. His next step was to abandon the correct proportions of individual elements in the painting to benefit the composition. ‘In my paintings, the heads are often on the small side, but in my drawings they are bigger. I play with that a bit. It’s all about what I feel is plausible, about the suspension of disbelief. Am I prepared to believe it, even if it clashes with reality?’ The first results of this new direction were presented in 2022 at Club Solo Breda in cooperation with guest curator Leen De Backer (Muhka, Museum of Contemporary Art Antwerp). During his residency at the Vincent van GoghHuis in Zundert in 2023, Aaron expanded on this concept. The monumental key piece, The Surrender of Cell Block 9, from series he created there has been acquired by Het Noordbrabants Museum, ’s-Hertogenbosch. As an artist, having to constantly innovate to avoid the pitfall of repetition, but also to continue to surprise, cannot be easy, but it seems to be an ability that Aaron has mastered. His view on the world offers us, the viewers, a different perspective, a way to relate to an increasingly harsh society. And every so often, his unexpected titles manage to evoke an involuntary, disarming smile. [Jeroen Dijkstra]

In zijn bundel essays Ver van huis (uitgave De Bezige Bij, 2003) schrijft Cyrille Offermans over zijn vriend, de schilder: 'Boerderijen, torens, kastelen, kerken: ze moesten ooit bakens zijn geweest in hun omgeving, richtpunt voor reizigers, knooppunt van wegen.' Offermans vraagt zich dan af of Gerritz terugverlangt naar het houvast van vroeger? Dat is het in geen geval. 'Wat hem in die gebouwen zo aantrok was de keerzijde van de protserige opdringerigheid die hem in deze tijd zo tegenstond: hun rustige, voorname anonimiteit, hun strakke onopgesmukte vormen zo vanzelfsprekend als de loop van een rivier of de glooiing in een roodbruine Toscaanse akker.' Behalve in het land van Maas en Waal vindt Harrie Gerritz zijn inspiratie ook elders, met name in landen als Tunesië en Malta waar hij regelmatig verbleef. Zijn sculpturen in hout en brons laten dat zien; enkele ervan lijken herinneringen te zijn aan bouwwerken in deze landen. --- In his bundle of essays Ver von huis (published by De Bezige Bij, 2003), Cyrille Offermans writes about his friend, the painter: 'Farms, towers, castles, churches: they must once have been beacons in their environment, point of reference for travellers, junction of roads.' Offermans wonders if Gerritz did long for a grip of the past. He didn't: 'What attracted him to those buildings was the flip side of the gaudy obtrusiveness that so opposed to him today: their quiet, distinguished anonymity, their austere, unadorned forms as natural as the course of a river or the stope in a reddish-brown Tuscan field.' In addition to the Land of Maas and Waal Harrie Gerritz also finds his inspiration elsewhere, especially in countries such as Tunisia and Malta, where he regularly stayed. His sculptures in wood and bronze show this; some of them seem to be reminders of construction in these countries.

Kunstenaar Peter van Tilburg (1946), opgeleid als cultureel antropoloog, heeft zich altijd met het scheppen van kunst beziggehouden. Naast tekenen, schilderen en grafiek is het maken van ruimtelijk werk zijn grootste passie. In kartonnen maquettes onderzoekt hij hoe vormen en vlakken zich ten opzichte van elkaar in de ruimte verhouden, waarbij hij soms een figuratief of abstract vertrekpunt kiest. Zijn sculpturen van plaatstaal heeft hij altijd zelf in elkaar gelast en daarna in opvallend felle kleuren laten beschilderen. Daardoor zijn het ‘tekens’ in de ruimte, die betekenis geven aan een bepaalde plek. Het belang van de plaats brengt hij soms tot uitdrukking in de titel SCACO, dat de afkorting is voor Spatial Construction in an Architectonic Context. Daarmee wil hij de wisselwerking tussen beeld en ruimte nog eens extra onderstrepen. Tijdens de coronaperiode heeft hij zijn Brabantse leefomgeving in een grote serie natuurgetrouwe aquarellen vastgelegd. In vergelijking met zijn abstracte beelden roept dat de vraag op, waarom zijn voorkeur in die aquarellen naar een realistische weergave uitgaat. De ogenschijnlijke discrepantie tussen abstractie en realisme blijkt voor de kunstenaar geen dogmatische kwestie. Het boek geeft een overzicht van de maquettes en de meer dan vijftig monumentale sculpturen die in binnen- en buitenland een definitieve plaats hebben gekregen. Om het artistieke beeld te completeren is er ook tweedimensionaal werk geselecteerd dat het ruimtelijk denken reflecteert of erop is geïnspireerd. [Peter Thoben, kunst- en cultuurhistoricus]

Het startschot voor Swagemakers’ collectie ligt ruim vijftig jaar geleden, als hij in 1973 op zesentwintigjarige leeftijd een aquarel van Peter Vos koopt. Marie-Anne, toen zijn vriendin en nu echtgenote, stimuleert deze belangstelling. Haar opa, de schilder en graficus Isidore van Mens, spreekt met Swagemakers veel over schilders als Leo Gestel, Jan Sluyters, Isaac Israels, Rembrandt en Picasso. Als jonge advocaat bezoekt hij tentoonstellingen en is hij vaak te vinden bij galeries en beurzen - eerst lokaal maar al snel ook in het buitenland (vanaf 1982 bijvoorbeeld Art Bazel). Zo ontwikkelt hij zijn smaak. Zijn verzameling, die begint met een aantal kunstwerken van Nederlandse kunstenaars, breidt hij al snel uit met internationale namen. Vanaf de jaren negentig doet de fotografie zijn intrede, op het moment dat beeldend kunstenaars steeds vaker fotografie in hun werk gebruiken. Het tot dan toe strenge onderscheid tussen beeldende kunst en fotografie begint te vervagen en Swagemakers komt als vanzelf in contact met het medium. Inmiddels is het medium niet meer weg te denken en omvat zijn collectie fotografisch werk in uiteenlopende stijlen en technieken van circa zeventig kunstenaars. (uit: Soulmates door Marjolein van de Ven, Stedelijk Museum Breda)